Verstillen... het is een prachtig woord. Alleen al het uitspreken ervan nodigt uit tot ademhalen. En toch is het tegelijk een uitdaging op zichzelf.
Als intens gevoelsmens lukt het mij lang niet altijd om mijn hoofd stil te krijgen. Gedachten en gevoelens blijven vaak als een stroom doorgaan.
Toch is er één weg die mij keer op keer helpt om tot rust te komen: fotografie.
Als kind ontdekte ik al het wonderlijke van beeld. Eerst met fotorolletjes, later digitaal. Eigenlijk ben ik altijd foto's blijven maken.
Ondertussen fotografeer ik met een fullframe systeemcamera, maar belangrijker dan de techniek is wat er met míj gebeurt als ik fotografeer.
Fotografie dwingt mij om te focussen. Letterlijk en figuurlijk.
Het helpt mij om stil te vallen van binnen, om te letten op het detail, om de schoonheid in het kleine te zien.
Het is misschien wel de enige manier waarop ik werkelijk stil word.
En ergens onderweg begon er nog iets diepers te groeien: de verbinding tussen fotografie, theologie en de Bijbel.
Wat als je Gods Woord niet alleen leest, maar ook leert zien?
Wat als een beeld ineens iets openlegt van een bijbeltekst — of omgekeerd?
Ik ben dit 'Lectio Imaginativa' gaan noemen. In het verlengde van Lectio Divina, maar dan met de lens in de hand.
De Bijbel zien door het oog van de camera. Een vorm van bezinning, in beeld.
Beelden maken van dat wat al beeldtaal is — het raakt mij elke keer opnieuw.
Het is alsof God me iets toevertrouwt, telkens weer. En daarom wil ik hier ook meer over gaan delen.
Omdat verstilling niet alleen iets is om te zoeken, maar ook iets om te ontvangen. Als een geschenk.