“Ik roep er dan vóór alles toe op dat smekingen, gebeden, voorbeden en dankzeggingen gedaan worden voor alle mensen, voor koningen en allen die hooggeplaatst zijn, opdat wij een rustig en stil leven zullen leiden, in alle godsvrucht en waardigheid.” (1 Timotheüs 2:1-2)
Hoe dankbaar ben je als de dienst op zondag bijna tot een einde komt? Vorige keer heb ik je al laten zien dat het ‘amen’ van de preek geen zucht van verlichting zou moeten zijn dat je bijna naar huis kunt. Reageer je gelovend op de preek? Als je dat doet en instemmend met of zonder geloofsbelijdenis zegt: Het zal zeker zo zijn, hoe ziet dan je dankbaarheid eruit?
Alles wat God je geeft in een dienst waarbij wij vooral op Hem gericht moeten zijn is, als je er goed over nadenkt, heel erg veel. God komt al onze aanbidding toe, daarom is ons zingen in de kerk ook niet zomaar een paar liedjes zingen. Het gaat om de aanbidding voor Wie God is. En bedenk dan eens hoeveel jij daar nog bij krijgt in wat God je schenkt in Zijn Woord en in de preek. Dan is het ook tijd om te danken. Eigenlijk is dat waar het in het laatste deel van de kerkdienst over gaat: Dankbaarheid en tegelijk ook vertrouwen voor de tijd die voor ons ligt. Dankbaarheid uit zich namelijk ook in het vertrouwen dat God zal zorgen. Op het moment dat we God durven vertrouwen, is dat ook een gelovig antwoord op wat God ons geeft en is dat een vorm van dankbaarheid.
Het gebed na de preek is daarom meer dan alleen het verwoorden van onze dankbaarheid voor wat God ons geeft. Het gaat verder dan dat. Wij verwoorden ons vertrouwen in de God Die wij dankbaar zijn omdat Hij er is en altijd zal zijn. Daarom danken we niet alleen, maar bidden we ook in vertrouwen voor de nood in onze levens en voor de nood in deze wereld. Dat noemen we voorbede, maar het is een vorm van dankbaarheid in het vertrouwen dat we in God hebben dat Hij zal zorgen en dat Hij trouw is over onze levens. Paulus benadrukt dat nog eens extra in zijn brief aan Timotheüs. Misschien is dat vertrouwen nog wel belangrijker dan dat we woorden van dank uitspreken.
De spannende vraag is of we op die manier dankbaar durven zijn. Dat uit zich namelijk in de voorbede die we doen. De voorbede is niet een lijstje met namen die we oplezen om God te vertellen dat er zieken zijn in de gemeente. Het is niet het lijstje met oorlogsgebieden in deze wereld. Het ons vertrouwen dat God ons meer kan helpen dan artsen, politici en wereldleiders. Ik krijg wel eens de reactie dat mijn gebed na de preek zo lang is en ik besef ook vaak dat dit zo is. Toch, als we alleen tegen God zouden zeggen: “Heer, we bidden voor…” en het is niet meer dan dat, is dat dan ons concrete vertrouwen in God Die wij dankbaar zijn?
Durven we God echt dankbaar te zijn door Hem zo te vertrouwen, ook als we concreet vragen wat we zien dat er nodig is. Of zit er maar al te vaak iets achter: En als God het dan niet doet? Ja, dat kan, maar ons indekken door niet concreet te zijn en zo dus ook niet teleurgesteld te kunnen worden is geen vorm van vertrouwen. Het dankgebed na de preek vraagt om vertrouwen dat God, in de concrete nood die we bij Hem brengen dat Hij heelheid en herstel kan en wil brengen. Als het niet hier is, dan is het straks, maar God is zo goed voor ons dat Hij de heelheid op elk terrein van het leven heeft verdiend door Jezus’ werk. Dan mogen we Hem daarom ook vertrouwen. Neem dat ook mee naar huis in je voorbede thuis. Wees concreet in je voorbede als vorm van dankbaarheid in vertrouwen. Dan wordt het gebed misschien wat langer omdat elke naam op dat lijstje aandacht nodig heeft om concreet te bidden in vertrouwen.
Is daarmee onze dankbaarheid in de dienst klaar? Ik denk het niet, alleen in onze huidige vorm valt een stukje dankbaarheid een beetje in het niet. Wij zijn gewend om voor de preek te collecteren. Dat voelt een beetje als ‘er tussendoor’. Dat hoeft niet zo te zijn, je zou ook de collecte kunnen zien als iets dat je in geloof geeft voor hoe God je gaat zegenen, maar de kans bestaat dat je dat zo niet ervaart. Op vele plaatsen is de collecte verschoven naar het moment van dankbaarheid in de dienst. Dus voor het slotlied en na het dankgebed. Je hoeft God niet te betalen, maar Hem eren, ook met je financiën zodat Zijn werk door mag gaan, plaatselijk en in deze wereld, dat komt Hem wel toe. Niet om er iets voor terug te krijgen, maar omdat je dankbaar bent voor Wie Hij is.