De lofzang en dan?

Exodus 15:1-2, 22-24

Dankbaar zijn en lofzingen is niet het aller moeilijkste. Als Israël aan de overkant van het water komt en achterom kijkt, zien ze de vijand komen. Maar midden in de zee valt het water, dat voor hen aan de kant was gegaan, terug en de vijand wordt weggevaagd. Ze vieren feest. Wat heeft God Zijn grootheid laten zien! Niets is voor God onmogelijk.

Sta je met je neus op een wonder, dan geloof je dat alles kan. Maar blijft Israël ook dankbaar na lange dagen in een hete woestijn? Blijf jij dankbaar als het wonder vervaagt en je leven voelt als een woestijn?

Nog voor het hoofdstuk voorbij is, gaat het al mis. De woestijn is heet, het water raakt op, en als ze dan water vinden, is het nog niet te drinken. Hoe groot is het probleem nu echt? God is toch tot alles in staat? Dat waren ze alweer vergeten toen de omstandigheden moeilijk werden en het klagen opnieuw begon.

Hoe lang houdt jouw dankbaarheid stand?

Door de zee

Exodus 14:15-16

Het overkomt Israël niet één keer; het wordt een terugkerend thema: geloven in onmogelijke opties. Stel je voor: achter je verschijnt de farao met een bij elkaar geraapt leger, voor je ligt een zee van water, en aan de zijkant zijn de bergen. Waar ga je heen? Weet God wel waar Hij aan begonnen is? Zo’n vraag zou zomaar in je op kunnen komen.

Bedenk ook dat Israël hier zeker geen strijdbaar volk is. De sporen van slavernij moeten zichtbaar zijn geweest. Het is geen geoefend leger, maar een compleet volk, met vrouwen en kinderen. Waar moet je dan heen?

De eerste onrust ontstaat en het eerste commentaar klinkt. Eerst werden de straffen zwaarder, en nu dreigt een complete ondergang. Mozes roept tot God, en God reageert: verbaasd, maar duidelijk: “Waarom roep je tot Mij? Zeg dat het volk verder trekt en hef je staf op over het water. Durf te geloven!”

Vertrouw jij God bij uitzichtloze keuzes?

De nacht van bevrijding

Exodus 12:12-13

Het is een bizarre nacht. De nacht dat de farao Israël laat gaan. Alles jammert in Egypte, want alle eerstgeborenen zijn dood. God moest ver gaan om de farao zover te krijgen Israël te laten vertrekken.

Israël mag niet veel meenemen. Sieraden van hun slavendrijvers moesten ze vragen om mee te krijgen, en God zorgde daarvoor, maar echte persoonlijke eigendommen gingen er niet mee. Het klinkt als een heerlijke bevrijding, maar er blijft ook veel achter. Dat is de prijs van vrijheid.

Vrijheid mag dat kosten. Maar we gaan er vaak makkelijk aan voorbij dat Israël dit ook bewust moest doen. Ze lieten het bekende achter om een onbekende toekomst in vrijheid tegemoet te gaan. Onbekend, zonder houvast, ondanks de slavernij.

Wat moet jij achterlaten om vrij te zijn?

Als het eerst erger wordt

Exodus 5:22-23

Stel je voor dat je voor iemand bidt, maar er gebeurt niets door dat gebed. Vaak is dat iets wat het bidden kan tegenhouden. Bij Mozes was het nog heftiger. Hij werd door God op pad gestuurd om Zijn volk uit Egypte te bevrijden. De Israëlieten kregen hoop. God had hen eindelijk gehoord en iemand gestuurd.

Dan gaat Mozes naar de farao, maar die blijkt totaal niet onder de indruk te zijn. Sterker nog, hij verzwaart de slavenarbeid. Het lijkt alsof Gods ingrijpen de situatie alleen maar erger maakt. Voor je het weet sluipt de twijfel binnen: doet God het wel goed?

God weet wat Hij doet, ook als het anders loopt dan wij verwachten. Hij laat het onrecht niet bestaan en de gebrokenheid evenmin. Hij zal alles herstellen. Nu of straks, maar Hij zal reageren.

Wat doe jij als het eerst erger wordt?

Ik zal met je zijn

Exodus 3:12

Wat heb je nodig als God echt iets van je vraagt? Het is natuurlijk ook niet niets als je Israël uit de greep van de slavernij moet bevrijden. Tegelijk blijft het vaak verrassend herkenbaar: God vraagt iets van je en jij durft eigenlijk niet. De vraag blijft klinken: Wie ben ik eigenlijk dat ik dit zou moeten doen?

Het enige wat je dan nog kunt doen, is vragen hoe het moet. Of eerlijker gezegd: je zou liever iemand meenemen. De weerstand bij Mozes is groot. En het eerste aanbod dat God doet, is dit: “Ik zal met je zijn.” Dat is niet alleen de Naam van de HEER, het is ook Zijn belofte aan Mozes. God gaat Zelf mee. Hoe groot moet het aanbod zijn om dan te zeggen: “Dan doe ik het.”

Mozes is nog niet door zijn weerstand heen, maar het aanbod staat vast. Als God je ergens voor roept, zal Hij met je meegaan om bij je te zijn. Dat is Zijn Naam.

Wat verandert er als God Zelf meegaat?

  1. Wie ben ik dan?
  2. Heilige grond
  3. Tussen twee werelden
  4. Verborgen leven

Pagina 7 van 15

Dit gedeelte van mijn bediening is kosteloos beschikbaar voor iedereen en doe ik op basis van giften. Wil je meedragen aan de kosten dan zou dat heel fijn zijn. Kijk dan voor meer informatie op de giftenpagina.

Bijbelstudiekanaal (elke zaterdag een video)

Prekenpodcast

Meewandelen met Theo

Nieuwste artikelen