Ken je dat gevoel of die gedachte dat als je jezelf op de voorgrond zet, dat dit niet is zoals het hoort? Dat gevoel dat je eigenlijk vooral maar op de achtergrond je een beetje stil moet houden? Als christen hoort dat bijna zo. Iets in onze cultuur en ook in onze traditie leert ons om nederig te zijn. Als je dan soms stukjes leest uit de brieven van Paulus, dan kun je daar zomaar een gevoel bij krijgen dat hij zichzelf toch wel erg goed vindt. Hij zegt zelfs dat hij meer en beter is dan anderen.
De achterliggende tijd had ik daar met meerdere mensen wat gesprekjes over. Vaak in de trant van: 'Laat mij maar op de achtergrond dienen'. Daar is niet iets mis mee, maar welke gedachte zit daar dan achter? Hoe vaak heeft het te maken met het gevoel dat je niet goed genoeg bent? Heb jij wel iets te vertellen? En maar al te vaak merk ik dat als ik zeg dat ik oprecht kan genieten van het podium, dat soms wenkbrauwen omhoog laat gaan. Toch komt het vooral omdat ik de afgelopen jaren ook echt geleerd heb dat ik iets te vertellen heb. En weet je, dat geldt voor iedereen die in Jezus gelooft. Geloven we nog dat we iets te vertellen hebben en durven we daarmee uit de schaduw te komen en in het licht te komen. Durven we gewoon die stap naar voren te zetten omdat we iets te vertellen hebben. Denk alleen al aan de boodschap van Jezus, Zijn Koninkrijk, maar denk ook eens naar je eigen leven en wat God daarin al heeft gedaan. Hoe God om is gegaan met jouw zwarte bladzijden en waar je nu staat, door alles heen.
Zijn die verhalen het niet waard? Ik kom soms mensen tegen die hun leven hebben opgeruimd en door God echt vergeven zijn, die anderen vergeven hebben en totaal veranderd zijn. Die getuigenissen zijn zoveel waard, die kunnen zomaar levensveranderend zijn. Jij hebt ook een verhaal, het verhaal van Jezus en jij. Weet je wat Jezus dan zegt: Je bent het licht van de wereld en je lamp zet je niet onder het bed, maar op een standaard zodat iedereen het licht ziet. Met andere woorden: Kom onder dat bed vandaan en ga schijnen.