Als het nu echt zo simpel is als gewoon gehoorzamen aan wat Jezus ons zegt, zouden we dan niet veel meer kracht van God in deze wereld zien functioneren? Het is maar een vraag, maar ze blijft me wel bezig houden.
Het is wellicht een beladen onderwerp, maar ik waag me er toch maar weer eens aan: genezing. Aan de ene kant is het gewaagd, omdat je – als je over genezing iets zegt – ook iets moet zeggen over gebrokenheid. Aan de andere kant is het een thema dat soms zo wordt gebracht dat er alleen maar slachtoffers overblijven, vanwege de wonderen die níét gebeuren. Alsof wij genezing in onze hand zouden hebben.
Zou het toch kunnen dat wij het te moeilijk maken, en dat het veel simpeler is? Het is telkens weer een vraag als ik geconfronteerd word met heftige vormen van gebrokenheid. Als ik hoor van jonge mensen die veel te vroeg dreigen te sterven aan een ziekte. Soms een jong gezin achterlatend. Als ik het lijden zie waar mensen soms doorheen moeten.
Het lijkt bijna te simpel als we gewoon zouden doen wat er staat. Als we geloven in Jezus, dan volgen er allerlei tekenen op dat geloof. Een daarvan is dat we de handen op zieken zullen leggen, en zij zullen genezen (Markus 16:18). Hoe simpel kan het zijn, zou je zeggen. Er staat niet dat iedereen direct geneest. Er staat dat ze zullen genezen – niet per se op het moment dat we gehoorzaam onze handen opleggen, maar wel dat er genezing komt. In Gods perspectief is tijd een breed begrip, omdat tijd voor ons een hulpmiddel is, terwijl God eeuwig is.
Eigenlijk is het ook niet eens van belang of genezing direct, later, of pas bij de hemelpoort plaatsvindt. Genezing is Gods verantwoordelijkheid en God is echt in staat om daarin Zijn verantwoordelijkheid te nemen, dat hoeven wij niet over te nemen. God weet echt wat Hij doet als Hij genezing laat uitblijven en deze pas geeft bij de hemelpoort. Net zo goed als Hij weet wat er dan nodig is als ziekte nog blijft. De enige verantwoordelijkheid die Hij ons geeft, is: leg de handen op zieken. Wat maakt het zo moeilijk om dit eenvoudigweg altijd te doen, zodat God ons geloof kan bekrachtigen met tekenen? Tekenen die het bewijs zijn dat ons geloof echt ergens op is gebaseerd. Natuurlijk verlangen we ook naar genezing op het moment dat we de handen opleggen, maar onze gehoorzaamheid zou voorop moeten staan, los van wat er gebeurt. Leg je handen gewoon altijd op zieken, in de Naam van Jezus. Beloof geen genezingen die je niet kunt waarmaken. Dat is aan God Zelf.
Blijven wij niet veel te veel nadenken? Dekken we onszelf niet in tegen de wonderen die niet gebeuren? Zijn we bang voor de gevolgen, of dat we met onszelf in conflict komen als het ene wonder wel gebeurt en het volgende niet? Laat gehoorzaamheid voorop staan en laat de rest over aan God Zelf. God weet echt wel op welk moment Hij ingrijpt in de gebrokenheid. Net zoals wij diep vanbinnen wel weten dat we gewoon gehoorzaam moeten zijn – niet meer en niet minder.
Dwing genezing niet af, ook niet door te zeggen dat de zieke genoeg geloof moet hebben. Heb jij geloof dat, als jij gehoorzaam bent, God daar doorheen zal werken – op Zijn manier? Houd het dichtbij jezelf, laat je verrassen door God en breng op die manier Jezus dichter bij de mensen. Laat de rest over aan Hem. En zolang er niets gebeurd, is de weg via artsen ook gewoon de verantwoordelijkheid van degene die ziek is.