Het zijn ondertussen bijna beladen woorden uit de kerkorde van de Protestantse Kerk in Nederland: “Onopgeefbaar verbonden met Israël.” Steeds vaker klinkt de roep om deze woorden te schrappen. Israël ligt onder vuur en vertoont gedrag waar men iets van vindt, en sommigen menen dat dit reden genoeg is om de verbondenheid met Israël op te kunnen geven.
Als het nu echt zo simpel is als gewoon gehoorzamen aan wat Jezus ons zegt, zouden we dan niet veel meer kracht van God in deze wereld zien functioneren? Het is maar een vraag, maar ze blijft me wel bezig houden.
Het is wellicht een beladen onderwerp, maar ik waag me er toch maar weer eens aan: genezing. Aan de ene kant is het gewaagd, omdat je – als je over genezing iets zegt – ook iets moet zeggen over gebrokenheid. Aan de andere kant is het een thema dat soms zo wordt gebracht dat er alleen maar slachtoffers overblijven, vanwege de wonderen die níét gebeuren. Alsof wij genezing in onze hand zouden hebben.
Zou het toch kunnen dat wij het te moeilijk maken, en dat het veel simpeler is? Het is telkens weer een vraag als ik geconfronteerd word met heftige vormen van gebrokenheid. Als ik hoor van jonge mensen die veel te vroeg dreigen te sterven aan een ziekte. Soms een jong gezin achterlatend. Als ik het lijden zie waar mensen soms doorheen moeten.
Met welk besef sta je voor de troon van God?
Het is een vraag die bij mij opkwam, en die bij mij tot heel wat gedachten leidt. Het begon eigenlijk met een gevoel waar ik nogal eens mee probeer te dealen.
Ken je dat gevoel? Dat er ogen in je rug prikken omdat je niet precies doet wat iedereen doet? Wat doen die ogen met jou? Staren die ogen jou uit jouw moment van aanbidding? Of dat je je in bepaalde omstandigheden anders gedraagt dan in andere situaties — en dat voelt eigenlijk ook niet goed? Soms krijg je dan de vraag waarom je iets doet wat niet iedereen gewend is. Of je voelt gewoon dat er over je gepraat wordt.
Je mag het in sommige kringen bijna niet zeggen: "De psalmen zullen verdwijnen". Dat is bijna vloeken in de kerk. Met enige regelmaat krijg ik de opmerking in gemeenten waar meer wordt gezongen dan alleen psalmen, dat ik toch maar weinig psalmen in mijn liturgie heb staan. En gemeenten die alleen maar psalmen zingen en ik dan vraag of er iets meer mogelijk is, is het ook wel eens een lastige vraag. De eerste vraag is misschien wel: Wat zijn de psalmen en wanneer zingen we die dan wel of niet. Even eerlijk, als je zingt "Hoe lief'lijk hoe vol heilgenot" (Psalm 84:1, berijming 1773) of je zingt "Wat houd ik van Uw huis" (Psalm 84, Opwekking 715) in beide gevallen zing je dezelfde psalm. Het is maar net wat je een psalm noemt. Als ik zeg "De psalmen zullen verdwijnen", is dit eigenlijk nog niet eens wat ik bedoel.
Afgelopen zondag preekte ik over Ezechiël 37 en ik was mij bewust dat dit eigenlijk wel een heel scherpe preek was. Het bekende verhaal van de dorre doodsbeenderen. Vaak overigens veel te makkelijk toegepast op de kerk in onze tijd. Alsof de kerk dan de dorre beenderen zijn en dat die dan weer tot leven gaan komen. Menig keer heb ik mensen horen zeggen: De kerk in Nederland krijgt een opwekking. Ik vraag mij dan altijd af waar deze profetie vandaan komt, zeker als het visioen van de dorre beenderen daarbij betrokken wordt. Dat visioen gaat immers over Israël. Het kan wel een spiegel zijn, maar dan wordt het wel een scherpe boodschap.
Dit gedeelte van mijn bediening is kosteloos beschikbaar voor iedereen en doe ik op basis van giften. Wil je meedragen aan de kosten dan zou dat heel fijn zijn. Kijk dan voor meer informatie op de giftenpagina.