Zou hij op een verkeerde plaats staan, of is er iets anders mee aan de hand? Het is een beetje afhankelijk van welke kant ik op wandel met mijn hond, maar als ik de polder in loop, kom ik na verloop van tijd een bankje tegen. Het staat langs een rustige boerenweg, in het gras. Het uitzicht is misschien niet het mooiste: je kijkt uit op de ondertussen bekende hoogspanningsmasten, maar ook daarvan zou je nog kunnen genieten. Verder is de kwaliteit van het bankje goed, redelijk nieuw zelfs.
Er is iets bijzonders met dat bankje. Ik loop er al heel wat jaren langs, maar ik heb nog nooit iemand erop zien zitten. Het staat er te staan, en omdat het niet gebruikt wordt, wordt het gras eromheen ook niet platgelopen. Als het maaiwerk in de zomer nog niet is gedaan, prikken er wat grassprieten tussen de planken door. Gewoonweg omdat het bankje nooit wordt gebruikt. Misschien is het met heel veel bankjes in de natuur wel zo: ze zouden veel intensiever gebruikt kunnen worden.
Wat is er met dat bankje aan de hand? Of misschien is er niets met het bankje aan de hand en ligt het aan de mensen die er langslopen. Eerlijk is eerlijk: ik ben er ook nooit op gaan zitten. Niet omdat het vuil is, niet omdat het verkeerd staat. Ik ben er nooit op gaan zitten omdat ik, als ik langsloop met mijn hond op het moment van de dag dat ik zeg rust te zoeken, eigenlijk in mijn hoofd alweer thuis wil zijn omdat er nog zoveel werk ligt te wachten.
Eigenlijk zegt dit bankje iets heel anders. Het is een teken aan de wand – of een teken in de polder – dat zegt dat rust maar al te vaak ver te zoeken is. Ik heb een uur met mijn hond en niet meer, omdat het leven doorjaagt. Ken je dat gevoel: die eindeloze rusteloosheid die je altijd opjaagt, zelfs op de momenten dat je zegt rust te nemen? Dat diepe gevoel van Gods sabbatsrust, nadat Hij na zes dagen een dag stopte met werken om te genieten, dat ontbreekt. Altijd het gevoel dat je door moet, altijd verder, te weinig stil worden. Het lukt bijna niet. En als je zit, heb je ongemerkt je telefoon alweer in je hand om je berichten even te checken.
Stel je voor dat God op dat bankje zou zitten als je erlangs loopt. En ik denk eerlijk gezegd dat Hij er vaker zit dan we beseffen. Hij zit er niet alleen om naar Zijn schepping te kijken, maar vooral om jou te ontmoeten. Hij vraagt je om even de stilte op te zoeken. Even niet door te jagen, even niet bezig te zijn met wat moet, maar bezig te zijn met in contact zijn met God, omdat Zijn omarming, Zijn raad, Zijn leiding, Zijn laten zien hoe mooi Zijn schepping is, de diepste waarde van het leven is.
De schrijver van de Hebreeënbrief schrijft dat er een sabbatsrust overblijft voor degenen die geloven. Degenen die niet geloven zullen die rust niet ingaan. Als je dus gelooft, ben je op weg naar die sabbatsrust, maar dat wil niet zeggen dat we nu al niet leren om vanuit die sabbatsrust te leven. Niet voor niets geeft God in de wet de opdracht om de sabbatsdag te gedenken. Dat is meer dan alleen op zondag naar de kerk gaan; het heeft een direct verband met de rust die God nam door te stoppen met werken. En het staat in verband met het aanbidden van God.
Dat bankje, daar hadden we het over. Wat maakt dat we maar zo weinig oefenen in die sabbatsrust? Waar komt onze eindeloze drukte vandaan? Wat willen we daarmee verdienen? Lijken we soms niet te veel op de oudste zoon uit de gelijkenis? Die was vooral druk met verdienen bij zijn vader, zo druk dat hij vergat binnen te gaan in het huis van zijn vader. Natuurlijk zat zijn jongste broertje hem in de weg, maar zijn hele leven was opgegaan aan werken in de hoop een feestje te krijgen van zijn vader. En dat terwijl alles wat van de vader was, ook van hem was.
Durf het eens om soms even te vertragen, omdat je niets hoeft te verdienen bij God, maar mag zijn in Zijn rust. Jaag eens niet door, maar ga eens op dat bankje zitten. Je zou wel eens de ervaring kunnen hebben dat God daar op je wacht omdat Hij even tijd met jou wilde delen. Ga zitten en kom even tot rust, zodat je al iets proeft van hoe het straks eeuwig zal zijn.