Lukas 23:49-56
En toen werd het stil. Het gejoel rondom het kruis van Jezus maakt plaats voor een indrukwekkende stilte. Een stilte na de schokken van de aardbeving en de dikke duisternis. Maar ook een stilte omdat het besef doordrong bij de vrouwen en de discipelen dat het voorbij was.
En het ergste is dat ze het niet eens goed af kunnen maken. Ze laten Zijn lichaam ophalen, maar vanwege de sabbat moeten ze wachten met het verzorgen van Zijn lichaam. In de stilte komt alle pijn naar boven. De pijn van een Rechtvaardige Die veroordeeld moest sterven. Pijn bij ons, die veel meer zien dan zij toen. Pijn dat dit door onze zonden nodig was. We kijken in deze stilte in de spiegel van Gods heiligheid en ontmoeten in diezelfde stilte de eindeloze liefde van God, Die ons niet kwijt wilde en daarom Zichzelf heeft gegeven.
Bezinnende stilte, geladen met liefde en heiligheid.